Und “es werde Licht” op 3 april

Inzingen zoals vrijdag onder leiding van Els. Tamelijk zenuwachtig gedoe zoals steeds. Het inzingen is uiteraard noodzakelijk maar zorgt zeker niet voor rust. Iedereen zit een beetje met de moeilijk verlopen algemene repetitie in het hoofd en de “werkuitvoering” van vrijdag. Iedereen? Neen want Griet is er niet zoals iedereen ziet. Op het podium wor-den we aangestaard door lege stoeltjes en volle flesjes water. Het is kwart over twee, de renners in de ronde van Vlaanderen zijn al een tijdje onderweg. De eerste toehoorders die geduldig aan de ingang hebben staan wachten zoeken een gunstig plaatsje. Gestaag loopt de kerk, of zeggen we beter de omgedraaide kerk of beter nog de concert-zaal, vol. De muzikanten gaan zitten op de voorziene plaatsen dit in tegenstelling met de koorleden die uitzwermen doorheen het gebouw. Deef staat present achter zijn indrukwekkende ketels. Gelukkig heeft niet iedereen zoveel plaats nodig, stel je voor, we zouden amper in de kathedraal van Madrid passen of eventueel moeten uitwijken naar het sportpaleis.
                                            
Als applaus weerklinkt dan weten we dat onze dirigente de aandacht opeist door op haar privé podium te stappen en lichtjes bui-gend de strijkers aanzet om instrumenten te stemmen en zich klaar te houden. De span-ning is te snijden. De verwachting hoog gespannen. Haydn is de eerste die langs de gewelven weerklinkt, als van hogerhand gestuurd om Gods  Schepping in het licht te zetten. “Und es ward Licht”. Opnieuw alle spots gericht op het Andante koor en op Talloula. Tien frisse jongedames staan opge-steld om “Look at the world” vertederend bedeesd te zingen, spoedig bijgestaan door de volwassenen achter hen.

Is het mijn gevoel alleen, ik denk het niet. Het gevoel, nu reeds, dat het beter zit dan vrijdag. “Lobet Gott mit Jubelschall” en of we dit doen. Indrukwekkend. De professionele stem van Viviane kondigt volgende liederen aan. Even zitten en nadenken. Ariel Ramirez met zijn speciale “Misa Criola”. Spaans Zuid-Amerikaans ritme en klanken. Mooi inge-togen en toch solistisch uitbundig. De nodige spanning, want vrijdag haperde er wat. Nu verlopen  Kyrie en Agnus Dei vlotjes. Tot grote voldoening van de dirigente. “Verleih’ uns Frieden” vragen we en we worden rustig ter voorbereiding van het hoofdgedeelte van deze namiddag.

Iedereen kruist de vingers als Ann het podium verlaat en zeer waarschijnlijk met luid bonzend hart voor de solisten katheder plaats neemt. Dit moet en zal lukken want het is zo’n prachtige muziek. Een stem is echter een stem en een solostem staat naakt en kan alleen op zichzelf steunen. Maar als zij de eerste zuivere klanken laat weerklin-ken dan zijn we gerustgesteld. Ze gaat het schitterend doen. En dat gebeurt. Zeker van dat Mendelssohn heel aandachtig en be-wonderend meeluisterde en goedkeurend heeft gezegd: “op deze wijze klinkt mijn muziek wondermooi.” Ook het koor gaat mee op in de wonderbare klanken. “Ruh am schattigen Ort” sterft uit en een donderend applaus is de waardering van alle luisteraars.
Andante bezit een fantastische sopraan. Als je dan mevrouw Redant hoort verder spreken dan besef je maar eerst hoeveel professioneel bezig zijnde mensen het koor en zijn entourage herbergt. Echt om fier op te zijn. 

Sanctus uit de Missa Luba zwierig en plechtig in één beweging. Van achter de scène komen tien palmtakwuivende juffertjes gehuppeld en heffen “Hosanna” aan uit “Jesus Christ, super star.” Tien stemmetjes, mogelijk aan het begin van een super star carrière. Het aangenaam gevoel dat alles vlotjes verloopt verrast sterk en verwarmt. Bach brengt zijn deel met “Ach, grosser König”. Gekomen aan de dood van Kristus heeft onze dirigente geopteerd voor twee gepast ingetogen muzikale stukken: “Adoramus te Christe” en “Ave verum corpus”. Het wordt stil in de kerk als deze ingetogen muziek langs de kerk-gewelven schuift.

Maar zoals het toen geweest is, de dood is niet het einde maar de kiem voor nieuw leven: “de dag door uwe gunst ontvangen”, afwis-selend de dames en de heren, omzwachteld door “tutti” in eerste en laatste strofe. Karel komt van tussen de tenoren gestapt en zet zich op de solisten plaats. Angstige ogen dwalen naar onze dirigente. Vergeet ze van haar “troon” te stappen om het duet van Händel mee te verzorgen. Help, ze blijft gewoon het orkest dirigeren. Morgan probeert “ootje” teken te doen. Goeie grutten, zonder succes. Maar de oplossing is er gelukkig. De tenor van dienst stapt gedecideerd naar haar toe, trekt even aan haar feestelijk kleed, helpt haar de trede af en leidt ze naast hem op de “duetten plaats”. Händel die we allemaal nog goed kennen van  Messiah in Londen heeft ook hier erg mooie muziek gecomponeerd. Strijkers en solisten onder leiding van een gelegenheidspianiste. Het duet doet de morgennevels verdwij-nen, zorgt voor een opkomende zomerzon die nieuw leven aankon-digt en doet de harten van de toehoorders smelten.

Daarna passeert een examen lied van Peter Philips “Ascendit Deus”, a capella gezongen en voor vele luisteraars daarna aangehaald als één van de hoogtepunten van het concert. Het wordt afgesloten met een bijna swingende Alleluja. En geen Theo deze keer die bij de laatste fa even dat “faatje” aanslaat om te horen of we niet gezakt zijn. Dank je Theo. “Ach Herr lass dein lieb Andante Engelenkoor” (als nu wel even aangepaste titel) nog lang zo knap samen zingen en Kerst- en Paas-concerten brengen. En om ons geloof in Andante nog even sterk in de verf te zetten zingen we uit volle borst en vol gepompte longen “Gloria” van Vivaldi. Het is alsof de spanning van de schouder glijdt als we als slot “When you believe” zingen. Inderdaad als we geloven in ons samen zingen, als we geloven dat we het aankunnen, als we geloven dat Andante en alle bijhorende muzikanten en medewerkers er iets schitterend van kunnen maken dan hebben we nog een even schitterende toekomst voor de boeg. Een staande ovatie, bloemen voor Irene, onze Irene, onze schitterende dirigente, bloemen voor Theo en Els en Viviane, voor Inge en voor de solisten, overgoten door een bisnummer en het gevoel dat het mooi was, heel mooi, hartver-warmend mooi.

Maar zonder Griet, die was er niet, helaas niet. Haar stoeltje is leeg gebleven maar toch heeft ze ook bloemen gekregen want koorleden worden nooit vergeten.