Facet in het daglicht


Uiteraard is de titel figuurlijk bedoeld want het eerste optreden van deze groep had plaats op vrijdagavond 16 februari. Dus pikdonker. De redactie stuurde me ter plaatse om programma, uitvoering, keuze van liedjes en voorbrengen kritisch onder de loep te houden. Het was niet van harte dat ik als aangeduide persoon ernaar toe trok. Zo kan een intelligente lezer begrijpen dat ik uiterst kritisch “de Corre” binnenstapte.
Flink gezien van de inrichters van het concert. Onmiddellijk werd me (en alle aanwezigen natuurlijk) een glas Cava of wijn in de hand gedrukt en een plaats aangewezen in de erg kleine intieme zaal. Het “podium” was kunstig smaakvol ingericht door kunstenares Myriam Bruls. De tafels netjes verzorgd in groepen verdeeld zodat je onmiddellijk het gevoel had in iets ongewoons terecht te zijn gekomen.
Dat ongewone was duidelijk te merken bij de keuze van de liedje. Dit was een heuse verrassing. Op een aantal uitzonderingen na werd er eerder naar het chanson genre of naar musical muziek gegrepen wat alle aanwezigen en dus mij ook ten zeerste verwonderde maar ook, eerlijk gezegd, vooral charmeerde.
Elk lied afzonderlijk bespreken bleek bij het inkijken van het programma onmogelijk. Drieëndertig nummers stonden geprogrammeerd, tien uitvoerders aangekondigd onder begeleiding van de heer Theo de Jongh. Irene Michaux ontbrak wegens ziekte. Vlotte presentatie van de liederen werd verzorgd door Griet Ral.
Het eerste lied : “Ich Liebe dich” van Beethoven was bedoeld als inleiding want het thema van de avond was “de liefde”. Het gaf een beetje een verkeerd beeld van wat daarna allemaal werd gebracht. Het werd ook matig gezongen en deed vrezen voor de rest. Helemaal fout want wat Dirk Robberechts daarna zong, bv. “Les feuilles Mortes” van Yves Montand was schitterend gevoelig, ingetogen en uiterst beheerst gebracht. Alle liedjes bespreken kan uiteraard niet maar één van de vele hoogtepunten vond ik wel “Strange fruit” gezongen door Myriam Bruls. Of “More” door Els De Rijck en “Ik heb je lief” door Annemie Van Donnick. Deze opsomming wil niet zeggen dat de anderen minder waren. Zeker niet. Zowel Eliana Roofthooft, als Patrick Diels, Ann Ockers, Norbert Van Ceulenbroeck en echtgenote Lutgarde Daenen verbaasden even hard. Van sommigen kende ik al het kunnen, anderen waren zeer positieve verrassingen. Het zuiver “muzikale” hoogtepunt, erg verrassend, was zeker het “Veni Jesu” van Luigi Cherubini gezongen door het kwartet Ann, Lut, Dirk en Norbert.
Wat deze avond, die tamelijk lang duurde (33 nummers en de bijhorende tekst), zo knap maakte was de gedrevenheid van de zangers en begeleider en vooral de grote afwisseling in liederen en mensen die het brachten. Ieder met zijn eigen stem en temperament en gevoel. De enige minpunten van de avond vond ik de twee pauzes die er voor zorgden dat er driemaal een spanning moest opgebouwd worden wat telkens voor de uitvoerder van het eerste lied niet makkelijk was en... de geringe opkomst.
Besluit: ik ben sceptisch binnen gestapt maar uiterst blij en onder de indruk van het gebrachte naar huis gereden. Het zelf kiezen van de liederen vanwege elke uitvoerder geeft een specifiek mooi muzikaal kleurenpalet aan het geheel. Het moet leuk zijn om in deze groep te evolueren wetende dat je de eigenheid kunt bewaren en dat die persoonlijkheid door de anderen wordt gerespecteerd. Ook zeker weten dat de afwezigen op deze avond volkomen ongelijk hadden. Het was een schitterende kunstavond in een uiterst gezellige en intieme sfeer.
Lerak: kunstcriticus